فرشاد رضائی نامدار، روان درمانگر و مدرس دانشگاه

اختلال اضطراب جدایی اضطرابی از جنس از دست دادن

0

اختلال اضطراب جدایی

در اختلال اضطراب جدایی فرد به علت جدا شدن از خانه، یا از افرادی که به آن ها وابستگی زیادی دارد، به شدت مضطرب می شود. اضطراب جدایی می تواند در جنبه های مختلف زندگی نابسامانی شدیدی به وجود بیاورد.

اختلال اضطراب جدایی را با اضطراب جدایی اشتباه نگیرید. اضطراب جدایی یک مرحله ی رشدی طبیعی است که در نوزادان سالم با دلبستگی از نوع امن روی می دهد. اضطراب جدایی معمولا در ۱۲ الی ۱۸ ماهگی روی میدهد. اما اختلال اضطراب جدایی معمولا در سال های پیش دبستانی مشاهده می شود.

این اختلال ممکن است در هر سنی شروع شود، اما شروع آن در نوجوانی و بزرگسالی بسیار نادر است.

اختلال اضطراب جدایی اضطرابی از جنس از دست دادن
اختلال اضطراب جدایی اضطرابی از جنس از دست دادن

حال با ملاک های اختلال اضطراب جدایی آشنا شویم.

  1. ترس یا اضطراب بسیار زیاد و نامتناسب با مرحله ی رشدی که فرد در آن قرار دارد، به علت جدا شدن از کسانی که به آن ها دلبستگی دارد. این ترس یا اضطراب افراطی حداقل با ۳ مورد از ۸ مورد زیر مشخص می شود:

  2. هنگامی که فرد از خانه یا افراد مهمی که به آن ها دلبستگی دارد جدا می شود یا احساس می کند که به زودی جدا خواهد شد، به طور مکرر دچار استرس می شود.

  3. به طور دائم و به شدت نگران است که مبادا یکی از افراد مهمی که به آن ها دلبستگی دارد از دست بدهد یا اتفاقی برای او بیفتد. مثلا بیمار، مجروح، قربانی بلایای طبیعی شود یا بمیرد.

  4. به طور دائم و به شدت نگران رویداد هایی است که می توانند به جدا شدن او از یکی از افراد مهمی که به آن ها دلبسته است منجر شود.(مثلا گم شدن، آدم ربایی، تصادف یا مرگ)

  5. هرگز دوست ندارد یا اصلا حاضر نمی شود از خانه بیرون برود، دور شود، به مدرسه، محل کار یا هر جای دیگری برود، زیرا از جدا شدن می ترسد.
  6. به طور دائم و به شدت می ترسد یا میل ندارد در خانه یا جاهای دیگر تنها یا بدون یکی یکی از افراد مهمی که به او دلبسته است بماند.
  7. به طور دائم تمایل ندارد یا می ترسد در جای دیگری به جز خانه ی خودشان بخوابد یا اصلا دوست ندارد بدون حضور یک از افراد مهمی که به او دلبستگی دارد بخوابد.
  8. به طور مکرر کابوس هایی می بیند که موضوع آن ها جدایی است.
  9. هنگامی که از خانه یا افراد مهمی که به آن ها دلبستگی دارد جدا می شود یا احساس می کند که به زودی جدا خواهد شد، به طور مکرر سمپتوم های فیزیکی تجربه می کند(مثلا سردرد، معده درد، تهوع یا استفراغ)
  10. ترس اضطراب یا اجتناب به طور مکرر و پییوسته وجود دارد، در کودکان و نوجوانان حداقل ۴ هفته، و در بزررگسالان معمولا ۶ ماه یا بیشتر ادامه می یابد.
  11. این اختلال باعث می شود در عملکرد اجتماعی، تحصیلی شغلی و سایر زمینه های مهم زندگی استرس یا نابسامانی عملکردی شدید و از لحاظ بالینی معناداری به وجود آید.
  12. برای این اختلال نمی توان علت های مناسب تری پیدا کرد، مثلا امتناع از ترک خانه به علت مقاومت مفرط به تغییر در اختلال طیف اوتیسم. توهم و هذیان های مرتبط با جدایی در افراد سایکوتیک(روان پریش). امتناع از بیرون رفتن از خانه بدون یک همراه مورد اعتماد در آگورا فوبیا. یا نگرانی درباره ی داشتن یک بیماری در اختلال اضطراب بیماری.
شیوع اختلال اضطراب جدایی: به گزارش DSM-5، نرخ شیوع ۱۲ ماهه ی اختلال اضطراب جدایی در بین بزرگسالان در آمریکا ۰.۹ الی ۱.۹ درصد است. در کودکان نرخ شیوع حدودا ۴ درصد تخمین زده می شود. در نوجوانان آمریکایی نرخ شیوع ۱.۶ درصد است.
نرخ شیوع اختلال اضطراب جدایی در کودکان کوچکتر از ۱۲ سال از همه بیشتر است.
درمان: بهترین گزینه ی درمانی طبق روال تمامی اختلالات اضطرابی، ترکیبی از درمان های شناختی رفتاری یا CBT به اضافه ی دارو درمانی می باشد. رایج ترین دارو برای این اختلال، SSRI ها هستند.

تجارب شخصی از مراجعان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی:

  • آن ها اغلب نمی پذیرند که چنین اختلالی دارند.
  • علت اضطراب خود را رفتار دیگران می دانند. مثلا: پارتنرش به هر دلیلی جواب تلفنش را نداده، پس او باعث حال بدش شده است!
  • وای به حال بچه ای که والدینش چنین اختلالی رو داشته باشند.
  • وقتی به رفتار های والدین مبتلا به اختلال اضطراب جدایی اعتراضی انجام شود احتمالا پاسخ خواهید شنید که «شما مادر نیستی نمیفهمی!»

    کپی برداری بدون ذکر منبع عملیست غیر اخلاقی و تفاوتی با دزدی ندارد! از این که منبع را با ذکر لینک مستقیم ذکر می نمایید متشکرم!

Leave A Reply

Your email address will not be published.

دوازده + چهارده =